Deze bestuurder, vlak voor ons in de Rooiegemlaan in Gent, had het! Dé nummerplaat ABC-123. Je moet het maar doen; 620 euro neertellen voor een speciale nummerplaat en niet met 'n dure bak rijden. Heel basic. Toch?

Iemand zei me ooit dat het veranderende herstweer, typisch Belgisch blijkbaar, je best wel nerveus kan maken. Alsof je zelf niet weet welke richting de wind zal draaien of moet draaien, en alsof dat belangrijk is. Een overblijfsel van toen we nog een extra sensor hadden, toen die nuttig bruikbaar was.

Het rare is dat iedereen wie het opviel of iedereen aan wie ik het mededeelde nervositeit met de negatieve connotatie  interpreteerde. Alsof ik een examen aan het afleggen ben. En dat terwijl al die mensen in zekere zin diezelfde stressy situaties opzoeken en kiezen voor een, hoh, cariere, bij gebrek aan een beter woord,die zo'n situaties zal blijven geven.

(Terwijl, en ik spring van de hak op de tak, er op TV eindeloos veel voorbeelden de revue passeren, bijna alsof we enkel maar zo'n mensen interessant vinden,  die zo'n thrillseekers zijn. Niet perse op een kite-surfing en America's Most Shocking Video's manier, maar eerder als 'normale mensen' die een jobinterview doen of een huis verkopen. (Alles is reality.))

Maar mijn punt is dat deze nervositeit,deze niet apatisch en niet vermoeiende nervositeit, laten we ze eigenlijk simpelweg enthousiasme noemen, me levendig doet voelen. Alsof ik inderdaad aan het leven ben om levend te blijven.

Vroeger had ik dat zeker ook, en het is al ruim een tijdje terug dat ik dit nog op deze manier zo bewust heb gevoeld (een uitstel door redenen waarnaar ik nu enkel maar kan gissen, maar ik steek het op een uitgestelde anti-warrige pubertijd). Maar toen schreef ik dat eerder toe aan het romantiseren van bepaalde situaties.

Dit weer is ongelooflijk.

Gisteren las ik op debuggable over iets dat blijkbaar al in een wet werd gestoken. (Ergens is het logisch dat iemand het er ooit eens over had, en zeker het volgende, omdat het zo'n impact kan hebben.) De wet zelf heet Parkinson's law en zegt dat: "work expands so as to fill the time available for its completion".

 

Wat naar mijn inziens totaal klopt. Zonder een zekere druk komt er niets van in huis. Hoewel die druk meestal van jezelf komt, en meestal onbewust is, een karaktertrek a.h.w. De druk zelf moet je ook niet aanvoelen als druk of als noodzaak. Plezier of de verwachting van voldoening kan je ook duwen om er iets van terecht te brengen.

 "The way to 'solve' the problem of procrastination is to let delight pull you instead of making a to-do list push you." —Paul Graham [via]

Zaterdag ging ik met de trein naar Oostende. Het leek wel of het een normale werkdag was. De trein was overvol mensen en bagage. Ochtendspits naar Brussel of op een zomerse zaterdag naar Oostende, .. het verschil was ver te zoeken. Zelfs de kinderen vielen me niet meer op - omdat het net (ja hoor) 2 maand vakantie is geweest.. en op die spitsuurtrein naar Brussel (en dus ook richting luchthaven).. eveneens mensen hun kroost meenamen..

Op 1 september lijkt het weer wat normaler. Een andere soort drukte. Hier en daar uiteraard nog wel een slim koppel die een goedkopere reis wist te boeken, maar toch zal vanaf nu meer en meer de gewone werkmens me vergezellen op de trein. "Het begint alweer vroeger donker te worden." lijk ik elk jaar vroeger op het jaar te horen. In elk geval heb ik er weinig last van. Van mij mag het vroeg donker zijn. 

Maar wat doe je/ik nu.. op de trein... elke morgen... elke avond?
Wel, op dit moment helemaal niks. Geen boeken meer, geen krant, geen tijdschrift, geen laptop, geen psp, zelfs geen muziekje in m'n oren. (En zeker geen sudoku of kruiswoordraadsel) Sporadisch wel eens een smsje tikken, maar vooral: ik staar uit het raampje uit en denk denk denk. En het meest frustrerend van dat denken... is dat het me nergens naar toe brengt. De trein doet dat wel. Eens naar Brussel en dan weer naar Gent.

 vrijdag 22 augustus 2008. (Volgens mij nog steeds een dag in volle vakantie!)

 

 

Een nieuwe gsm,... want de oude was helaas versleten. De oude was een degelijke nokia, een 3310. Maar sinds Nederland weigert ie wat dienst. Als ik wou bellen, dan kon ik nog wel eens laten rinkelen, maar daarna 'viel ie uit'. En ook als ik niet belde, bleek ie plots gewoon de geest te geven.

Dus een nieuwe. Al hou ik niet zo van nieuwe gsm's. Zo'n degelijke 3310 was ideaal voor me. Achterop een grote humo sticker zodat ie van ver herkenbaar was - want o wee, er hadden veel mensen dezelfde 3310 ooit.
IK had 'm wel al eens bedrogen... met een sony ericson die met punten van proximus ofzo goedkoop werd gekocht.. Maar toen Femeref een nieuwe gsm nodig had, stond ik die met graagte af om terug te grijpen naar m'n lompe gsm.

Ik ken al wat gsmwinkels in Gent. Ik zou echt eens moeten bloggen over mijn tocht - langs 12 winkels op 'n zaterdagmiddag - om er eentje voor m'n oma te vinden. Een heel interessant experiment voor wie eens niet weet wat gedaan trouwens... ga eens zoeken achter een gsm voor 'bejaarden'. Maar goed, daarover misschien ooit meer op 'n andere dag.

Woensdag deed ik een mini-gsm-tour. Eerst natuurlijk vragen hoeveel mijn liefste 3310 nog waard was. Overal bleek het 10 euro te zijn. Veel te weinig naar mijn goesting, en ik lachte dan ook menig (ah, nee, gewoon 1) verkoper uit.

Ik had mijn zinnen gezet op een mooi gsm'etje, die niet al te duur was. Er zit wel 'n cameratje op - overbodige luxe, zelfs al is het maar een vga-kwaliteit..

De verkoper van dienst, was een verkoper met verkoperslessen achter de rug. De jonge man, in streepjeshemd en das, was een vlotte gents-accent-prater... die mijn telefoonnummer vroeg, en mijn naam, en mijn adres... Ik vroeg 'waarom?'. Hij dacht een momentje na en zei toen... voor de factuur, natuurlijk. Toen ie alles ingetikt had.. wou hij ook nog mijn geboortedatum weten. 'En waarvoor dat wel goed is?' vroeg ik hem opnieuw. De vlotte kerel aarzelde even en zei 'We mogen niet verkopen aan - 16 jarigen. Natuurlijk zie ik nu wel dat je ouder bent.. maar.. euh..' Waarop ik '1981' zei. En ik grijnsde al toen ik zag dat hij ook dag en maand wou weten. (En jawel, december is nog altijd de 12de maand!)

Het liedje was nog niet gedaan toen hij over de 'garantie' begon. 'Studies wezen uit dat...' zo begon ie. Ik beet op m'n tanden. 'Studies wezen uit dat 80% van de gsm's kapot gingen, als schuld van de gebruiker, in de eerste 3 maanden van aankoop. En heel gek, maar na 3 maand, daalt dat tot 20%! Daarom raad ik je aan om een extra garantie te nemen. Je hoeft die niet direct te betalen, we kunnen dat ook van je rekening nemen.' Ik had al bijna geen zin meer in mijn nieuwe gsm. Ik vroeg hem wat de Standaardgarantie dan wel was. 'Twee jaar' zo zei ie 'maar enkel op fabrieksfouten en softwarefouten. En je moet er rekening mee houden dat zo'n gsm een luxe gsm is, en geen oude nokia zoals jouw ding hier. Die mag je zo al eens laten vallen en dan is er niks aan.' Ik lachte en zei dat ik genoeg vertrouwen in mezelf had. Hij verzekerde me dat dat geen goeie instelling was. Ik vroeg nog een zakje om het doosje in op te bergen en vertrok naar betere plaatsen.

En vandaag kreeg ik een smsje van de keten: (er staan geen typo's in mijn tekst, in het sms'je daarentegen) "Merv. xxxxxx, 500.000 Belgen ervaren het stukgaan of oxidatie van hun GSM. Kies voor onze dekking vanaf 3,99E/maand. Aanbieding 12 dagen geldig, in winkel!" 

Het is trouwens alles behalve een luxe gsm!

 

Vlamingen en Nederlanders. We spreken dezelfde taal.

Nou! Dat had je gedacht!

Niet dus! Wij, vlamingen in Nederland, waren niet zo best verstaanbaar, zo bleek, tijdens onze Gekke Namentocht. Met hun 'hollands' hadden wij weinig problemen, er was altijd wel 1 van ons drie die het juist had begrepen. Hun Fries daarentegen... daar mochten wel wat ondertitels bij. ('t dorpje Ie is Ee; zie foto) Maar ons 'Vlaams' leek dus blijkbaar op Chinees... of eerder op Engels, want bijna iedereen wou ons in het Engels aanspreken; de 'garçon' in het hotel, een automechanieker, een winkelmeisje,... Allemaal probeerden ze 'Can I help you?' of 'English?' uit op ons. Waarop we uiteraard zeiden 'neenee, wij zijn Belgen!' ('domme Belgen' dachten we).. O, zeiden ze dan, maar we hadden hier al eens belgen en die spraken Frans! Nou ja, dat zijn onze landgenoten, zeiden we, maar wij, wij spreken OOK Nederlands, net als jullie. Een on-gearticuleerd, plat Vlaams- Nederlands misschien... Misschien een West-en Oostvlaams, maar we schrijven en spellen grotendeels hetzelfde als jullie, Nederlanders! 

Een 'bancontact' heet dan misschien een 'pinautomaat', en 'rozijnenkoeken', 'krentebollen'... Maar zo buitenlands klinken we toch niet?

Tegen de namiddag was ik ongelooflijk moe. Zo van die koffie moeheid, vermoeid na het drinken van teveel koffie. Ik had geen problemen om mijn concentratie te behouden, maar ik werkte langzaam en moest me veel bewegen. De meest hatelijke en afleidende  beweging is geeuwen. Je moet er je ogen voor sluiten, je uitrekken, je hoofd voor draaien, slikken, vingers kruisen, verzetten op je stoel en tenslotten je haar terug goed leggen. Ik had me dus voorgenomen om me gezapig door de bus te laten meevoeren en vroeg in mijn bed te kruipen.

De problemen begonnen reeds op de bus. Niets is zo hatelijk dan zien hoe mensen lijdzaam toekijken en feiten negeren die recht in hun gezicht gebeuren. (Hoewel het deze keer recht achter hun hoofd gebeurde.) Zaken die gebeuren op een bus kan je moeilijk negeren. En deze keer hadden enkele pubers er niets beters op gevonden dan het noodhamertje te vandaliseren. Eerst eens goed trekken, want die zaken liggen tegenwoordig vast met een stalen draad. Daarna snokken en met hun volle gewicht de draagkracht van de korte draad testen. Uiteindelijk haalde een van de twee een kniptang tevoorschijn (wel ja, dat heb jij toch ook altijd op zak, niet?). Al dit terwijl er iemand naast hen op het bankje zat die heel hard zijn best deed de voering van zijn zetel te controleren.

Toen de tang tevoorschijn kwam, ben ik maar rechtgestaan. Vorige ontmoetingen met jong geweld leerde me dat je best niet te vroeg begint te roepen en stampen. Dus, terwijl ik de kinderen bleef aankijken, kwam ik rustig dichterbij. Het moest duidelijk zijn dat ik voor hen kwam. Ik hoefde dan ook niet veel te doen. Ik zette me naast het hamertje en de kniptang verdween. Er volgden zelfs geen opmerkingen. De kanttekening die ik hierbij wil maken is dat als er dan toch boel van zou gekomen zijn, ik waarschijnlijk niet zou moeten rekenen op de steun van van zetelvoeringonderzoekende busreizigers.

De spanning achter mij latend, stapte ik een tiental minuten later richting de superette. Enkele vrouwelijke studenten versperden het voetpad met hun fietsen en kwamen mijn richting uit. De situatie was nu zo dat er ook geparkeerde auto's stonden en geen van beiden dus makkelijk kon uitwijken. Maar aangezien ze zelf geen aanstalten maakten om mij door te laten kuchte ik en zei pardon waarop de voornste bits antwoorde: "Loop dan op straat he".

Wel ja .. ik denk dat we beiden vermoeid zouden geweest kunnen zijn, maar mij lijkt het toch logisch dat fietsen meer in op straat vertoeven dan op het voetpad wandelende voetgangers. Dit kon ik niet zomaar naast me neerleggen en in een laatste energetische opmerkingenbui probeerde ik haar duidelijk te maken dat:

"Maar wees blij dat ik nog pardon zeg en je daarbij nog de mogelijkheid geef om zelf te beslissen. Het alternatief ware dat ik een bits commando in je richting zou sturen, iets zoals 'uit de weg' waardoor je meer geneigd zou zijn om erop te reageren. Maar vriendelijk als ik ben, geef ik je nog het recht om zelf te beslissen dat je uit de weg moet gaan."

Maar dan met minder woorden. Het zal waarschijnlijk ook wel aan mijn westvlaams accent hebben gelegen dat ik uiteindelijk toch de straat ben overgestoken. Of misschien had ik beter dat hamertje uit de bus genomen om dreigend voor haar te staan? (Om te dreigen haar reflectors kapot te slaan?)

Vroeger was ik ervan overtuigd dat voelen uniek was. Dat denk ik nu nog steeds maar weet ik ook dat ik de keuze heb om dat naast me neer te leggen. Voelen op zich is inderdaad uniek. Je kan sommige zaken maar zo intens voelen in bepaalde situaties. Dat is wat men doet in films, in series, etc .. Het heet ook dramatiseren. Een woord dat pas in mijn gedachtsveld werd gesmeten toen useless mij er een mail over schreef.
Maar dit gaat niet over dramatiseren, hoewel. Want uiteindelijk, als je de keuze hebt om in bepaalde situaties 'ervoor te gaan' of om dat niet te doen, dan is de eerste van die keuzes toch dramatiseren, niet?
Als ik luister naar Pagoda met hun 'Death to Birth' en dat vergelijk met 'Death to Birth' van Michael Pitt, dan zit er toch een mijl verschil tussen hun inlevingsvermogen (hoewel). (In extremis betekent dit dat house of heel wat electronisch muziek geen inlevingsvemogen naar voren brengt, geen gevoel heeft, en gitaar muziek dat bijna automatisch wel doet.)

Het punt van deze post is dat als je die keuze hebt, waarom je ze dan zou maken? Moet je ten allen tijde het gevoel maximaliseren, het merg uit het been zuigen?


Vroeger was ik ervan overtuigd dat als je op het moment dat je een gevoel had, iets dat meer was dan een normale toestand, dat je misschien zelfs een beetje opgefokt was, dat je dat moest neerschrijven. Proberen te behouden a.h.w.. En natuurlijk moest het op een zodanige manier worden neergeschreven dat de je de lezer de schoonheidsemotie weder kon laten ondergaan (zoals Frederik van Eeden dat zo goed verwoord in zijn 'Van de Koele Meren des Doods').
Maar dit heeft zoveel nadelen. Het eigenlijke gevoel kan je niet blijven behouden. Het blijft ergens evolueren. Uiteindelijk word ik er zelfs wat vermoeid van. Andere nadelen zijn dat de opbouw soms zo eindeloos kan zijn dat onderbreking van die opbouw het gevoel een totaal andere richting kan uitsturen. Maar vooral, het neerschrijven is nooit echt een senecure geweest
en is waarschijnlijk de grootste struikelblok. Samen met het wegglijdende gevoel tijdens het neerpennen.

Ik probeer al een volledige week om te bloggen over mijn eerste werkweek, maar intussen is de tweede werkweek al bijna afgelopen. En dit zijn dan nog rustige weken. Doelloze weken waar'k al mijn verloren tijd probeer te vullen met al mijn opgestapelde literatuur. Wel, met al mijn opgestapelde vakliteratuur.

Het valt me op hoe snel ik alles als normaal beschouw. De busreis naar het werk, zonder frustratie want ik kan meestal ononderbroken van het appartement tot aan het werk raken, met een enkele bus. (Intussen ondervind ik het nadeel van een qwerty-klavier. Waar zijn de accenten?) Er zijn werken onderweg, aan de overpoort. De F. Scribelaan (tussen het museum en het S.M.A.K.) is afgesloten en de bussen moeten een alternatieve route nemen door de ledeganck, waarbij het enige grote probleem de oversteek van de citadellaan is. File allom, en alle bussen naar het station hebben altijd een goede 15minuten vertraging. Ik poogde deze week zelfs een bus vroeger te nemen, maar het kwartier vroeger vertrekken resulteerde uiteindelijk in slechts 5minuten tijdswinst.

Ik vraag me af of het gebrek aan frustratie oppervlakkigheid betekent. Oppervlakkigheid als in gedachtenloosheid. En gedachtenloosheid als in aanvaarding van de omgeving. Alsof er geen verbetering mogelijk is.

Als kind bestookt iedereen jou met vragen waar je het correcte antwoord nog niet op kan verzinnen. Hoewel dat ongelukkig geformuleerd is. Want de vragen die men stelt, bestaan zelden met een doel. Als kind kan je je niet voorstellen dat iets niet relevant is, of kan je een gestelde vraag vaak niet naast je neerleggen.

Zelfs nu nog heb ik heb moeilijk om niet te antwoorden op een vraag, zelfs al stelde een vreemde die aan mij. Jarenlang antwoorden op vragen gesteld door ouders en familie, maar vooral op school, geven je het gevoel dat je moet antwoorden. En net die drang samen met het feit dat iedere vraag relevant zou moeten zijn, brengt mij ertoe te antwoorden en over de vraag na te denken. Hoewel ik dan meestal met een vrang gevoel zit als ik dan een antwoord van tussen mijn lippen pers. Het antwoord is niet weloverwogen of de denktijd die ik eraan gaf is niet evenredig met het gewicht van de vraag. Of de vergeten derde mogelijkheid, de vraag is irrelevant. Misschien zelfs door voorgenoemde redenen.

E?n van de vragen die ik mij nog herinner als kind gekregen te hebben was: "Laat je je later cremeren of begraven?". Wel, zelfs nu heb ik daar geen antwoord op. Maar nu weet ik wel dat ik daar geen antwoord op hoef te geven. Het is irrelevant, zeker gezien vanuit een persoon (en niet vanuit het feit dat je een 'staanplaats' moet betalen als je je laat begraven of dat je terug wordt opgegraven). Wat ik dan wel belangrijk vind is wat er tijdens dat afscheid gebeurt, de begrafenis zelf. Het is blijkbaar de bedoeling om de beleving van jezelf dan op een hoogtepunt te laten komen, dus lijkt muziek me wel gepast. En al heel wat nummers passeren de revue, maar ik vond nog niet direct iets dat'k dwingend genoeg vond om te laten spelen op mijn groot afscheidsfeest. Ook zou'k willen dat'k op zijn minst wat meer nalaat dat enkel dat feest. Maar dat zijn zaken die ik zelf moet voorbereiden en niet altijd up-to-date kan houden. (Wie schrijft er nu op voorhand zijn afscheidsbrieven als zijn afscheid misschien nog tientallen jaren veraf is?)
Andere relevante zaken die op zo'n afscheidsfeest moeten gebeuren zijn de beperkingen op de aanwezigen. Niemand krijgt van mij het excuus om wat ze zich in mijn leven komen misdoen zijn, dan mogen uithuilen en goedsnikken. Ik leef lang genoeg om vergiffenis te geven aan mensen die vrezen dat ze dat nodig hebben. Al zijn het maar die buren die per ongeluk de kat omverreden (om het dan maar met iets banaals aan te halen). Ik leef ook lang genoeg om niet zonder vijand rond te lopen, zeker omdat'k vol compromis zit en eens dat voldoende bleek, ik niet meer terugkrabbel.
Ik denk en vrees dat de lijst voor de afwezigen groter mag zijn dan deze voor de aanwezigen. Heel natuurlijk, de muizen mogen ook niet naar de omvergereden kat kijken.

"Death ... It?s the only thing we haven?t succeeded in completely vulgarizing." - Huxley

Hoewel dat intussen toch ook de slechte kant opgaat.

("Ik wil begraven worden op de zee", zei mijn nichtje. Waarop mijn tante antwoordde: "Als je je dat kan veroorloven, dan moet je dat doen".
Neen, neen, neen! Het kind heeft (nog) geen enkele band met de zee en geld zal die band niet kopen, hoewel het dan wel zo lijkt. En dat is dan wel weer (een vorm van) het vulgariseren van de dood. Het kind zal het antwoord hopelijk vergeten zijn, maar de les dat geld alles goed maakt, is toch overdreven. Ah, het is tijd dat'k er zelf verdien en niet meer uit de hoogte hoef te doen.)

Maar geen nood, als het WWW nog bestaat, zal er waarschijnlijk een poll bestaan waar je kan stemmen hoek zal moeten worden verdeeld (per opbod en in zakjes van 5gr).

Het is frustrerend dat 'lorelei.femeref.com' niet meer werkt.. Frustrerend dat het heen-en-weer gemail zo lang duurt.. Frustrerend dat je hen niet kan opbellen... Frustrerend dat er in de mail een ander rekeningnummer staat dan dat op hun site... Frustrerend dat we niet weten wanneer lorelei.femeref.com terug zal werken.

De zin van het bloggen is niet afgenomen.. integendeel.. maar 'k haal veel te vlug m'n schouders op bij het idee dat het de moeite eigenlijk toch niet is .. om nu te bloggen.. Afbeeldingen zijn niet zichtbaar.. (de link staat naar lorelei.femeref.com/... etc.) en wat is een stuk tekst zonder illustratie?

En omdat we (ok.. ik) toch commentaar aan het geven zijn:
- internet explorer als browser op mac OS : ik vind het geen goed idee.. mis m'n tabbladen en een rechte layout op sommige pagina's.
- weekends, zelfs verlengde zijn te kort, ik moet wassen, kuisen, rusten,... allereerst, en dan wil ik nog eens wat meubels van plaats veranderen, een schilderij afwerken,... gewoon eens in het park zitten, met 4 en 'ref,...
- mijn neus weet niet wat ze wil, eerst zit ze zo ver verstopt dat de ene kant van m'n hoofd loodzwaar lijkt te wegen, en nu kriebelt ze, zodat ik om de 3 minuten moet niezen, en dan wil ze gesnoten worden.. ik ben het wat beu, doe normaal neus!
- de laatste week zie ik geregeld iemand toevallig passeren, nooit op dezelfde plaats, maar wel altijd ergens in m'n buurt. Dat het toeval is, twijfel ik niet aan, maar kzou het leuker vinden dat 't niet meer gebeurde.
- er is heel veel crap (ja, CRAP) op tv.. onvoorstelbaar wat je allemaal tegenkomt al zappend.. ik twijfel of ik het niet leuker vond zonder distributie .. maar niks aan te doen, zolang we blijven wonen waar we wonen kan de kabel niet doorgeknipt.. natuurlijk wel uitgetrokken,.. maar dat lijkt me dan ergens weer verspilling ergens.. nugoed, ik moet zelf leren op de off-knop te duwen..
- scholen zijn rare instellingen.. ik hoorde 'n speech van 'n exleerkracht die vertelde dat hij geinteresseerd is in wat z'n studenten na het afstuderen doen.. maar dat het niet gemakkelijk is om dat te weten te komen.. hmz, en toch stonden wij daar met 'n 5tal (misschien meer) exstudenten die nog nooit 'n vraag van zijnertwege had gehoord .. gek :)
- de kat.. is eigenlijk nog zo geen slecht wezentje.. had ik maar wat meer tijd om haar kuurtjes beter te begrijpen.. rond mij krijg ik vaak de vraag waarom 4 4 heet.. wel.. ik zal haar daar binnenkort zelf eens laten over bloggen..
- webmail, ten slotte.. kan ook beter.. waar ik vroeger geen foutmeldingen zag (wel blokkeren van scherm of dergelijke), zie ik er nu wel, maar ze zijn even frustrerend

Valentijn, de verachterlijk dag der commercialiteit. De dag voor die voor de domme of onwetende mensen hetzelfde betekent als iedere zondag naar de kerk gaan met de hoop op redding op het eind van je leven (je kan namelijk nooit weten dat het werkt).
Iedere commersant is blij dat hij een thema krijgt om zijn winkel mee te decoreren en al die domme mensen zijn blij dat ze die dag geen thema van de dag meer hoeven te kiezen. De dag ligt zelfs zo strategisch dat hij mooi valt waar ieder toch is beugekeken op de etalages van het vorige feest. Het is een veteraan zijn nachtmerrie en een slager zijn droom. Alles ziet rood en overal waar je komt zijn heb je hartjes in het vizier. Zelfs op restaurant ontsnap je er niet aan. Zondag had ik de indruk dat mijn vlees zich speciaal voor de gelegenheid niet had laten doorbakken, het bloed stroomde rijkelijk uit de verse snede die ik er in maakte.

Ik beschouw de dag als gelijk welk andere dag. Allemaal uit frustratie die ontsproten is uit al die meeloperij die de dag teweegbrengt. Misschien snap ik heel wat diepgaandheid niet, ook niet op deze dag. Zelfs al hoor ik mensen hun gedichten passioneel voordragen of kijk ik een romantische film (met romantisch dan eerder een goede betuiging van liefde zoals dat gebeurt in The Constant Gardener, The End of the Affair of The English Patient (waar toevalligerwijs telkens Ralph Fiennes meedoet)). Zelfs al zie ik mensen hun wederhelft meedoen voor een dineer (met alle stereotiepen aanwezig). Het frustreert me telkens mateloos. Gelukkig reageer ik niet op mijn frustratie, anders had ik voor ieder die het hoorde wel een verklaring nodig.
Liefde of speciale aandacht hoeft niet onder de vorm van kaartjes, kaarsjes, cadeaus, juwelen, voedsel of dergelijke te gebeuren. Ik snap wel dat we worden opgevoegd en dat grote delen van een opvoeding voor het kind als storend wordt beschouwd. Maar dit blijft voor mij het hoe dan ook blijven acteren voor wederhelft. Net alsof ik mijn genegenheid kan laten climaxen op die ene dag, allemaal in het rood, en dat'k enkel nog maar hartjes praat. Het is onbegrijpelijk dat mensen hun leven laten leiden door wat hen wordt voorgeschoteld.

Maar, ik zou niet femeref heten als'k niet voor een contradictie zou zorgen.
Voor mijn valentijn kreeg ik van lorelei een gepast geschenk. Films waar het kleur rood overvloedig aanwezig is en waar er naar hartelust harten worden getoond. De Hellraiser box die bol staat van bloederige scenes en uitgesneden harten (Indiana Jones and the Temple of Doom zou eventueel ook nog welkom zijn op die dag).
Voor lorelei haalde ik een potje nivea dat al goed gebruikt werd om een snotvallingneus mee te repareren.

Weinig volk op het werk. Veel mensen zijn in verlof. Dat merk 'k ook op de trein & metro - deze week was er al terug wat meer volk dan vorige week - maar vanaf nu maandag zal 'k het verschil wel nog meer merken.



Vrijdagavond nam ik een trein vroeger. Leuk, dacht'k.. een kwartiertje vroeger thuis, da's altijd fijn. Tot we plots bleven stilstaan voor zo'n 10 minuten.. Dat werd dus 5 minuutjes eerder thuis. Maar zo heb ik toch m'n boek kunnen uitlezen. Ik las een boek van '24' (de serie jawel, met jack bauer jawel) - Operatie Hell Gate. Het was lectuur, en eigenlijk niet meer dan dat. Uiteraard is het niet simpel om na een paar tv-seizoenen dan plots een boek te lezen over gebeurtenissen die zich ervoor afspeelden. En de schrijfstijl? Hohja.. vertaald - duidelijk merkbaar - paar keer identieke zinnen gevonden.. en zinnen als "Heet jij van achteren O'Connar?" Maar goed, uitgelezen dus. De andere 2 boeken zullen we maar mooi in de winkel laten liggen.
En dat na een fijne driekoningendag. Op het werk aten we (ik zou bijna 'uiteraard' typen) 3koningentaart en dronken we wat gluhwein. Een collega was de gelukkige met de boon in zijn stukje taart en kreeg 't kroontje opgezet.

Zaterdag - zowat de enige dag met ietwat tijd om inkopen te doen. Het viel nog mee qua drukte, in de voormiddag. Zo iets na de middag was het wachten, wachten, wachten. Het idee om een gsmwinkel binnen te stappen was het slechtste idee ooit. Een gsm kopen voor iemand anders, zelf je oude (allereerste) gsm willen inruilen om 20e korting te krijgen,.. het is me nogal wat. Eerst wachten uiteraard. Het zijn solden en dit is de veldstraat Gent. Dan uiteindelijk - eens het jouw beurt is vragen ze je identiteitskaart (??!?) om de garantie te kunnen geven. (Ik snap er niks van.)
En dan leg je daar je allereerste gsm - met 'n heel klein beetje melancholie op de toonbank. De verkoper kijkt. De verkoper twijfelt. De verkoper vraagt of ie nog werkt. De verkoper probeert 'm. Het lukt 'm niet. De verkoper zegt 'nee'. Ik zeg ook 'nee, dan moet ik die nieuwe ook niet hebben.' (Thuis - uiteraard - werkt ie wel. Gewoon ff geduld hebben was de boodschap.) Pft. Pft. Pft.
Waarom gooien ze de ingeruilde gsm van 2 klanten voor mij 2 meter verder in 'n bak vol oude gsm's, en willen ze mijn o zo allereerste gsm (een alcatel one touch easy in't blauw) niet? En waarom vragen ze iedereens identiteitskaart bij het aankopen van 'n nieuwe gsm? De garantie? Huh? Ik volg niet.
Maar best dat de volgende winkel, fnac was. Het is nog steeds wat wennen met de nieuwe inrichting. Je kan haast niet anders dan naar de laptops kijken bij het binnenkomen. De soldenbakken op -1 met dvd's was niet je dat; dvd's voor nog steeds 7e95. Op het boekenverdiep vond'k meer m'n ding. Lectuur voor op de trein:

-Annelies Verbeke - Slaap - 5e99 - lorelei
-Stephen King - De colorado kid - 3e - lorelei
-Ellis Bret Easton - American Psycho (nl) - 10e - lorelei
-John Le Carr? - The constant gardener - 12e50 - femeref

Een reden om eenzaamheid op te zoeken is om niet onderhevig te zijn aan een groepsmentaliteit. In den beginne van dit schooljaar lukte het me bijster goed. Maar ergens had ik communicatie nodig met de klasgenoten, mits je hoe dan ook je studies niet kan afmaken zonder ze nooit aan te spreken. Ooit lukt er een labo niet, ooit wordt er een groepswerk aangeboden en daar sta je dan. Overgeleverd aan de groep, in een redelijke onwetendheid over wie jij zou kiezen en hoe in hemelsnaam je die persoon overtuigt dat je best wel ok bent hoewel je niets met hen/m wil te maken hebben. Toch niet te erg, toch niet ongecontroleerd en onoverdacht.
'k Hou van groep, versta me niet verkeerd. Maar 'k hou niet van een groep die enkel op zichzelf bestaat en niet uit zichzelf wil treden. Dat overdekkende, dat comfortabele groepsgevoel dat toelaat jezelf te verbergen. Of het meestal onnodig maakt om buiten die groep iets te ondernemen.
Het jammere is nu, dat de schoolsituatie nu zodanig ge?volueerd is dat ik ergens 'bij een groep' hoor. 'k Ben West-Vlaming en hou van 'goeiendag' zeggen (van die andere goeiendag ook natuurlijk). Maar in steden is er altijd die begrijpelijke onverschilligheid daartegenover. Het is onmogelijk tegen ieder die regelmatig in je gezichtsveld rondloopt een hallo te smijten en het dan ook nog te menen. Dus men laat het maar, want het is onverschillig en ik begrijp het. Maar wat als je het toch doet? Mensen reageren raar op voortdurende aanwezigheid en vriendelijkheid.
Edit: De interactie was telkens wel ok, maar uiteindelijk kwam er niets constructiefs. En een opeenstapeling van veel klein slecht leidt tot verschrikkelijk.