Zondag besefte ik dat ik weinig met de muis doe. En het viel me pas op nadat lorelei mijn bureau had opgeruimd, zodanig dat mijn laptop er als enige ornament op achterbleef. Geen extra toestenbord, geen trackball, en geen verhoog voor de laptop. En het viel me ook op dat blind typen me best makkelijk af gaat tegenwoordig.
Dus, ipv van altijd naar het ongemakkelijke trackpad te grijpen (hoewel ik ook een tepel op mijn laptop heb), maximaliseer ik altijd alle vensters en tab ik tussen de vensters en de desktops.
Dus .. Zondag was het eens tijd om een andere window manager uit te proberen. Ik begon ooit in KDE, schakelde snel over naar Xfce en eindigde voor de voorbije twee jaar bij fluxbox. Ik denk dat mijn keuzes toen grotendeels gebaseerd waren op de memory consuption (ik had een laptop met 512MB RAM) omdat ik het irritant vond dat ik 1/5de van mijn geheugen moest afstaan om een werkbare omgeving te verkrijgen. (Maar veel hielp ook toen ik van fedora naar arch overschakelde.)
Zondag probeerde ik ratpoison, een uiterst minimalistische window manager, omdat het me beloofde veel zoals screen te zijn. En dat is ook zo. Behalve dan dat ik geen status bar kon configureren zoals in screen. En, op het eerste gezicht waren er meer nadelen dan voordelen. Je verliest bv. je vensters, of beter gezegd, alles is altijd gemaximaliseerd. Iets wat alles behalve ideaal is als je moet gimpen. De prefix-key (ik noem hem persoonlijk de hotkey) is ctrl-t, wat mijn vingers nogal in een knoop doet liggen. En de control op een laptop staat positioneel gezien niet op dezelfde plaats als op een normaal klavier en dat is nadelig voor muscle memory. En als laatste grote nadeel heb je het gebrek aan workspaces of extra desktops. Misschien zou ik beter blijven bij fluxbox en alles gemaximaliseerd opstarten?
Een van de voordelen van ratpoison is dat het makkelijk configureerbaar is. De extra keybindings (volume controle en lock) zet ik via xbindkeys (die zelf ook een window manager aanraadt) waardoor ik de bindingen effectief window manager onafhankelijk maak. Over de hotkey heb ik langer moeten nadenken.
De eerste keuze was de windows toets omdat hij makkelijk onder mijn duimen te vinden is. Maar op een of andere reden wil de toets niet altijd binden (en het is dwaas om je Xwindows telkens te herstarten tot de key wel werkt). De volgende keus was de caps lock (wie gebruikt die nu?). Maar ik hermapte die toets reeds naar escape (gemakkelijk in vim), maar om caps lock te gebruiken moet de toets als caps lock ingesteld blijven. De menu toets was ook niet goed, want op de laptop staat de menu toets links bovenaan.
Maar de oplossing was poepsimpel. Ik mapte de menu toets naar de linker alt en maakte hiervan de hotkey. Hij blijft op dezelfde plaats staan en ik verlies geen functionaliteit.
Een ander voordeel van ratpoison is dat het zo erg op screen lijkt. Je kan je desktop opsplitsen, het verplicht je je keyboard beter te leren kennen dan de die fameuse binnenkant van de broekzak.
Uiteindelijk vond ik ook een makkelijk manier om workspaces te maken m.b.v. rpws. En .. ik startte de gimp op, drukte Alt_R+S, Alt_R+r en ik had een volledig gemaximaliseerde versie, met aan de zijkant de gimp toolbar.
Vandaag keek ik ook wat rond op xwinman en wow .. Ik dacht dat ik veel opties had doorgenomen, maar het aantal mogelijkheden is toch wel het toppunt.
We hebben een nieuwe XWin server. Met alle gevolgen vandien. Veel dagelijks gebruikte software staat nog niet geinstalleerd. Veel configuraties die nog niet aan de dagelijkse behoeften zijn aangepast. En ik was dan nog niet eens van plan om op de nieuwe server te werken. Maar het is nu eenmaal zo dat de data wordt gedeeld tussen de servers, en je home op de ene is letterlijk de home op de andere.
Nadeel is dan dat er verschillende versies van software op de verschillende servers staat. Zo komt het dat ik eenmaal een svn update deed op de nieuwe server en ik hiermee svn niet meer kon gebruiken op de oude. Ik was dus verhuisd.
Vandaag probeerde ik mijn oude vertrouwde setup te herstellen. Ik start een screen op .. en zit al vast. Een mailtje naar IT dat screen nog niet is geinstalleerd. IT zit tegenwoordig met een imago probleem, of het probleem van het in bedwang houden van een grote boze massa, en screen was binnen de 10 minuten geinstalleerd. Misschien hebben beide feiten niets met elkaar te maken.
Ik start dus screen op en ga verder door vim op de starten. Maar behalve een nieuwe regel doet vim niet verder. Ok, zit vim vast? Ik detach het screen en bekijk top. Niets aan de hand. Ik reattach en merk dat vim wonderwel is opgestart. Goed. Dan is mijn setup zo goed als af. Ik duw op een pijltjes toets en ik vlieg in insert mode en er verschijnt een grote A op mijn scherm. En dat is niet goed.
Geen probleem, je kan zonder pijltjes toetsen leven. Amper. Wat later blijkt ook dat mouse support niet werkt. Goed, ik ben immobiel op mijn computer, wat kan ik daaraan doen.
Ik vergelijk de opstart scripts van tcsh op de 2 machines. Op de nieuwe machine wordt de escape key hermapt. Maar dat zou niet echt voor problemen mogen zorgen. Wat later blijkt zelfs dat het hermappen ook op de eerste machine gebeurt. Goed, ook mijn .screenrc en .vimrc zijn hetzelfde. In een longshot verwijder ik de vimrc en vim start wonderwel op. Na wat trial en error blijkt dat het aanzetten van mouse support in command mode de boosdoener is. In de man pagina vind ik zelfs de reden: gvim zorgt achter de schermen voor de muis. Een mailtje naar IT en ook dat was opgelost (binnen de 5 minuten, de klachtenregen zal aan het minderen zijn geweest).
Het pijltjes probleem was na een korte pauze ook opgelost. De TERM shell variabele expliciet op xterm zetten bleek te werken. Geen idee waarom het op de ene machine wel werkt en op de andere niet.
Ik heb ruwweg een 500 sites staan in mijn firefox bookmarks, en ik stop niet met opslaan. Ik vind het essentieel om alles op te slaan dat enigszins belangrijk is, of waarvan ik voel dat ik het later nog nodig zal hebben. En sinds kort ben ik het echt wel beu om te zoeken in iets dat eigenlijk bedoeld is om te verhinderen dat je nog moet zoeken. Mijn bookmarks menu is een grote warboel. Met onderverdelingen die allang geen zin meer hebben door de verscheidene veranderingen van omgeving.
Als oplossing maakte ik mezelf een account aan bij del.icio.us. Een beetje met tegenzin omdat ik vreesde dat als deze ontdekking zou tegenvallen, ik te lang zou bezig zijn met alles terug in orde te krijgen. Zelfs al maak je een backup, dan nog kan je de overbrugde inwerkingstijd niet terugdraaien.
De installatie ging vlot en tegendat ik aan de laatste stap was aangekomen, kreeg ik zelfs een firefox plugin aangeboden. Als dat niet makkelijk is. En na wat zoeken, vond ik ook een del.icio.us extension die je normale bookmarks vervangt
Thuis aangekomen probeerde ik dezelfde extension. En jammergenoeg synchroniseerde die niet met mijn del.icio.us account. Laten we hopen dat dit de enige tegenslag zal zijn in deze nu toch wel aanvaarde manier van links opslaan.
Een andere zorg is dat ik al een tijdje google sync gebruik die ook al mijn bookmarks tussen mijn verschillende firefoxes bijhoudt. Hopelijk raken de twee plugins niet met elkaar slaags.
Net voor het filmfestival van Gent speelde ik het klaar om mijn DIY Tux af te werken.
Je kan hem ook zelf creeren door te googlen, wat lijm te kopen en 3uurtjes bezig te blijven met papier rond potloden te draaien, papier vast te klemmen, je vingers fascinerend los te peuteren van gedroogde lijm (zeer tijdsrovend maar oh zo noodzakelijk) en de kat van de lijm te houden. Nu staat hij naast mijn werkcomputer te pronken.
En over werk gesproken, ik probeerde de nieuwkomers ervan de overtuigen dat het maken van de tux een inwijdingsritueel is. Dat ze dat dus moeten maken om volledig lidmaatschap van ons eiland te kunnen verdienen.
Op de werkvloer hebben we een 7tal eilanden, waarvan er toch vier voor onze werkgroep zijn (vijf tegen juni, terwijl we ook nog een ander lokaal hebben waar er nog een eiland en een half aanwezig is). De mensen zitten wat gegroepeerd volgens onderzoeksgebied. En dat past net niet zo erg bij ons eiland. Want we zitten er met 6, waarvan ik en een collega geen doctoraatsstudenten zijn maar technisch personeel. Maar wat ons 6 samenbindt, is dat we allemaal informatica studenten waren, wat het maken van de tux meer betekenis geeft.
Maar ik vond dat dit gegeven onvoldoende was om ons eiland te profileren bij de bewoners zelf. Versta me niet verkeerd, ik wil ons niet cocoonen maar eerder kleurrijker maken. Daarom verdienden we een mailinglist om al onze spannende geeky verhalen en chalenges te kunnen posten. Een lijst die de naam van eiland kon dragen: binari. Hoewel het niet zozeer de lijst zelf die belangrijk is, maar de manier waarop we IT hebben kunnen overtuigen die te geven.
De volgende 'opdracht' is er ook reeds. Nl, om op het flatscreen mededelingssysteem dat overal in het gebouw hangt 'All Your Base Are Belong To Us' te spelen.
Wel ja, dat is ook logisch want Binari Is Not A Regular Island. :)
In de standaard op het St Baafs plein te Gent is er uitverkoop van de boeken uit de benedenverdieping. En ik vond een pareltje voor 1e! Nl. De Hacker Ethiek, een boek dat onmiskenbaar wordt gelinkt aan 'Hackers' van Steven Levy dat ik reeds een tijdje terug las.
En zo wordt mijn collectie ongelezen boeken slechts groter en groter. Ik vind maar tijd tijdens de korte busritten tussen thuis en werk.
Momenteel ben ik nog bezig met 'Voorbij de wereld van Star Trek'. Het boek heeft het voornamelijk over de (theoretische) mogelijkheden die zich afspelen in de wereld van de Federatie en over enkele onmogelijkheden. In tegenstelling tot wat de titel doet vermoeden, gaat het boek niet enkel over de natuurkundige mogelijkheden uit Star Trek, maar over heel wat films (Independence Day, Alien) en series (X-Files). En ik voel de ononderdrukbare neiging om alles na te rekenen. Roxor.
Zoals ik al eens eerder zei, is het best wel moeilijk om in belgie aan geex0r merchandise te raken. Zelfs al wil je iets simpels als een linux pengiun of een unix gnu. De makkelijkste manier om dat te doen is om die zaken zelf te maken. Geen ingewikkelde zaken zoals zelf afgedrukte stickers, maar eerder pogingen in papier en, waarom niet, de simpele naald en draad. Dit is de poging met naald en draad. (De papieren pinguin is reeds een paar maanden afgewerkt, maar ik moet er nog steeds over bloggen.)
Ik maakte het mezelf gemakkelijk door doorheen een papieren overtrek te naaien. Het nadeel was om het papier achteraf te verwijderen. Dat lukte wel, maar ik trok een naad los aan de linkerhoorn:
Links de gnu sticker die ik toegestuurd kreeg, en rechts het resultaat. Die komt binnenkort op de counterstrike tas.
Als informaticus liggen de strijdwapens meestal voor de hand: een goed geheugen, deftige typkunsten, fantastistische kennis, nieuwsgierigheid en inzicht. Allemaal heel algemene kenmerken die op eender wie zouden kunnen slaan. Na een tijdje gewerkt te hebben, moet ik ook toegeven dat er nog uithoudingsvermogen en vastberadenheid mag bijkomen.
Toen ik net was begonnen vloog ik er goed in. Ik wou me echt niet laten kennen door gelijk wat en op alle informatica vragen eiste ik ergens een antwoord. Zoiets is best vermoeiend. Van begin tot het eind van een dag voortdurende context veranderingen putten je schandalig snel uit. Ik snap nu pas wat mijn opgestapte collega zo erg frustreerde op de werkvloer.
Na een grote maand poogde ik om de contextveranderingen te verminderen. Het moest wel, ik had nog nooit zoveel en zolang na elkaar met een computer moeten werken. Als ik niet iedere avond met halftoegeknepen ogen en geblust verstand wou thuiskomen, zou ik iets moeten vinden om mijn capaciteiten te verhogen. En de meest simpele oplossing was om mij langer met dezelfde soort onderwerpen bezig te houden.
Dat lukte. Maar intussen zijn we een jaar later en vind ik dat het nog beter kan.
Mijn grootste frustratie zijn mijn typkunsten. Geloof het of niet, maar na 12 jaar computeren, kan ik nog steeds niet blind typen. Erger nog, ik typ niet eens met 10 vingers. Zoals veel mensen heb ik een hybride vorm van kijken waar mijn vingers zich bevinden om dan in een flits enkele woorden te typen. Waarna het proces zich herhaald. En ergens daagde het me dat het voortdurend op en neer kijken me ook met vermoeide ogen achterlaat. Hoewel ik mijn ogen niet hoef te focussen als ik ze neersla naar mijn klavier, doe dat heimelijk en onbewust wel. En na een ganse dag van flitsende focus lijken mijn ogen soms brandgaatjes.
De oplossing ligt natuurlijk voor de hand: ik leer blind typen! De enige reden waarom ik dit nooit eerder heb geleerd, is omdat ik met de misconceptie zat dat dit proces meerdere maanden in beslag zou nemen. Maar ik begon zaterdag met een cursus gtypist en zie, ik tik traag maar gestaag deze entry.
Als randopmerking moet ik toegeven dat ik nog nooit zo erg mijn ring- en wijsvinger heb gevoeld. En op een of andere manier voelt dat goed aan, alsof betere pink beheersing mij een grotere controle op mijn leven geeft.
Het probleem De uitdaging aan ebay is je pakket bij je thuis krijgen. Voor kleine voorwerpen is dat natuurlijk helemaal geen probleem. Maar een laptop versturen vind ik toch de grenzen van de post testen. Er zit niets anders op dan je pakje zelf op te halen.
Na een snelle blik op de wereldkaart wist ik dat Marche-en-Famenne toch wel een eindje van Gent lag. Met de auto gaan, is wel een optie, maar gezien de spotprijs voor een GO-pass begon ik met een zoektocht naar een snelle verbinding naar dat andere land dat wallonie heet. De nmbs-site liet me weten dat ik in Aye (deelgemeente van M-e-F) kon raken in 2u30m. Maar de kleine lettertjes onderaan de site lieten me ook weten dat die trein niet dagelijks rijdt. Natuurlijk werd dat gemeld met alle vriendelijkheid van de nmbs en kon ik niet vinden op welke dagen hij dan wel reed. De alternatieve route zonder onwillekeurige ritten, via Luik, duurde dan weer 3u45m. Niet echt fantastisch als je na je werk nog eens heen en terug moet.
Een loketbediende kon me zeggen dat een Go-pass voor 26+ een railpass heet, dol enthousiast was hij. Alsof hij op een quizvrag antwoordde na het horen van mijn uitleg. Zo kon hij mij ook melden dat de trein weldegelijk iedere weekdag rijdt, en dat er werken zijn tussen Otignies en Grembloux die voor wat vertraging kunnen zorgen, maar niets waarover ik me zorgen hoefde te maken. Met een goed hart vertrok ik donderdag dan, omstreeks 10u 's morgens.
De tocht begon al stresserend, want ik heb me nog tussen de sluitende deuren van de eerste trein richting Brussel moeten persen. Na 40 minuten stond ik in Brussel-Noord, en moest ik maar wachten op hetzelfde perron voor de trein naar Luxemburg. Maar ik stond er nog maar pas en een vriendelijk mevrouw meldde ons via de luidspreker dat er wegens een ongeluk tussen Ottignies en Gembloux de trein niet was vertraagd, maar compleet was afgeschaft. Excuseer? De trein... zou niet komen!
De treinconductrice die haar shift moest beginnen op deze trein, toevalligwijs stond ik al die tijd reeds naast haar, belde ogenblikkelijk mensen op om meer informatie te verkrijgen. Na een 10tal minuten werd duidelijk dat twee treinwerkers waren gegrepen door een trein (of zoals zij het zo kleurrijk kon zeggen: "Ils sont écrasés!"). Dan maar een loketbediende gaan uithoren.
Maar zij kon me ook niet veel verder helpen. De intussen aangezwollen massa van wachtende mensen had een slachtoffer gevonden in de telefonerende conductrice. Maar nergens kon ze een antwoord vinden. Al was het maar om te weten of de trein vandaag alsnog zou rijden. Ze verzekerde ons dat die trein wel weer zou rijden voor het spituur. Maar dat was ruim 5uur wachten! ... Maar er zat dus niets anders op dan wat te wachten.
Het was intussen toch al 12u30 geworden en mijn maag begon een zachte protestmars om voedsel. Ik besloot een warm panini broodje te eten. Toen dat eindelijk klaar was om 12u45 ging ik terug naar het perron, om onderaan de trap naar het perron te horen hoe het signaal werd gegeven dat een trein zou vertrekken. En ja hoor, mijn trein stond er en wederom moest ik mij doorheen een sluitende deur persen. Ergens begon het me ook te dagen dat dit eigenlijk geen fantasische dag was en als ik moest geloven in karma dat al dit slechts ter compensatie was voor al het goede dat nog moest komen. Het is bijna zoals bier drinken met de bedoeling dronken te worden.
Na een uurtje stapte ik af in Ciney, waar ik blijkbaar direct aansluiting had naar Aye. Ik vroeg de conducteur bij de enige overgebleven trein of "Ce train va a Aye?". Door mijn ongelukkig woordkeuze moest ik mijn vraag natuurlijk herformuleren. Het was intussen reeds 14u.
Na een halfuurtje treinen doorheen de ardennen kwam ik aan te Aye waar ik me toch eventjes moest oriënteren. In tegenstelling tot Gent, stonden er hier geen aanwijzingen naar waar ik me moest begeven. Snel snel haastte ik me naar de enige twee mensen die met mij ook van de trein stapten. Maar geen van beiden kon me zeggen waar 'la rue grande' was, mijn startpunt voor mijn 8km lange wandeltocht richting de verkoper van de laptop. Gelukkig vond ik een kaart aan de andere kant van het station.
Maar bij een betere inspectie bleek dit een wandelkaart te zijn zonder melding van straatnamen. Dan maar de rode route volgen. Net toen ik mijn eerste stap had gezet, stopte een automobilist naast mij. Ik dacht: "Oh neen, ik zie hier 10minuten niemand en nu zal iemand mij de weg vragen". Maar het eerste dat de man naar me riep was: "Tu ne cherches par hasard pas un ordinateur?". "Dominic?" vroeg ik in mijn beste frans. En ja hoor, de man had gewoon gegokt dat ik toen ongeveer zou aankomen, want blijkbaar hadden ze aangekondigd op TV dat de treinen weer reden.
Na een kort bezoek aan zijn woonst en een inspectie van de laptop, voerde hij me zelfs terug naar Marloie, 8km verder, maar waar er meer treinen stoppen dan in Aye. Er was rechtstreekse trein naar Brussel zelfs. Dit ging vlotjes en als ik alle vorige tekenen van de dag mocht geloven, moest er nu toch nog iets verkeerd lopen, tocht?
Aangekomen in Marloie vertrok mijn volgende trein pas over 45minuten, dus ik besloot om wat te drinken in het enige cafe in de buurt, nl. 'La Gare'.Tegen alle verwachtingen in was het een mooi en ruim cafe. En bij een pintje en een safje moest de man aan de tafel naast mij natuurlijk zijn mobiel DVD toestel tonen. Ah, ik kon het slechter getroffen hebben.
Om 15u45 hervatte ik mijn tocht huiswaarts. In tegenstelling tot wat de loketbediende me probeerde wijs te maken stapte ik af in Brussel-Noord om de simpele reden dat eens je aangekomen bent in Brussel-Zuid tijdens het spituur, je geen zitplaats meer zal hebben. Ergens rond Namen stapten een groep jongeren op. Luidruchtig met hun mp3 spelers en bijna allemaal met een PSP in de hand. En ergens rond Brussel-Luxemburg begon een reusachtige neger boel te zoeken met een marokaanse jongen. Blijkbaar had de ene 'une carte de memoire' van de andere gestolen. Een ipod vloog in mijn zitje en weldra volgde de neger ook. Iemands moeder kwam tussenbeide en intussen reden we Brussel-Schuman binnen.
Ik moest uit deze toch wel penibele situatie raken. Ik grabbelde al mijn moed bijeen en zei dat er daar, wijzend naar een paats weg van mij, iets op de grond lag. Snel snel pakte ik mijn spullen en ging reeds gaan wachten bij de uitgang. Weldra reden we Brussel-Noord binnen. En... van hieraf verliep de tocht moeiteloos. Ik was in Gent met mijn nieuwe werkende laptop.
Neen, neen, ik ben niet bezig over de talk like a pirate day, maar, aangezien je dit kan lezen, heb ik mijn nieuwe laptop! En wat voor een.
Toen ik op de wilde wateren van de laptop zee surfte (om toch maar een beetje in de sfeer te blijven), kwam ik heel wat rare schepen tegen. Het viel me vooral op de consumenten laptops hun vlag heisen met webcams en multimediaknopjes. Zaken die eigenlijk ongelooflijk nutteloos vind. Ik gebruik geen skype, msn of dergelijke en kan me geen andere toepassing voor een webcam voorstellen. En het instellen van multimedia knopjes in linux is meestal erger dan kielhalen. En dan nog, ik gebruik die ook nooit aangezien ik geen GUI mens ben en alles steeds via de CLI doe.
Tijdens mijn lange zwerftocht langs laptopwebsites kwam ik bv zepto tegen. Best wel fantastische laptops, maar uiteindelijk leek het me iets te duur, was de autonomie van de batterij toch dat niet en ja hoor, ook deze toestellen hadden de gevreesde webcam en multimediaknopjes. Het was me zelfs bijlange niet duidelijk of de afgebeelde toestellen nu deze waren die ze verkochten, want de plaats van de indicator lampjes veranderde van foto tot foto.
Enkele maanden terug verkocht UGent Dell Vostro laptops. Degelijke toestellen aan een prikje. Het grote nadeel was wel dat we in dit land vol accenten (voor cafe?) nog steeds azerty gebruiken en dat iedere snelvoortikkende programmeur die de luxe van een qwerty klavier kent resoluut voor qwerty zal blijven kiezen. Het is simpelweg te pijnlijk om telkens te alt-gr'en voor die eindeloze reeks van parenthesen die we dag dagelijks gebruiken.
Maar uit ervaring wist ik wel dat Dell makkelijk qwerty toestellen leverde aan huis. Wat het aanbod tegenwoordig nog beter maakt, is dat er nog steeds een promotieactie loopt op de Dell website waarbij er gratis levering aan huis is (maar ik heb zo de indruk dat die continue loopt en iedere week wordt verlengd). Eerst keek ik naar dezelfde toestellen die we op UGent ook hebben, nl de Dell Latitudes. Maar die bleken telkenmale 200 tot 300e duurder dan de consumentenversies met webcam. Misschien moest ik dan toch maar een compromis sluiten. En vorige week had ik hem bijna gekocht, maar op het laatste moment werd duidelijk dat de laptop die ik wou helemaal niet met een qwerty klavier kwam. Maar op de gelijkaardige .nl site werd hij wel geleverd.
Snode plannen werden gesmeed om de schelde op te varen richting Nederland, maar dat alles werd overboord gegooid toen ik een nog niet aangeboorde bron van mogelijkheden vond. 2de hands computers.
Ergens had ik deze mogelijkheid vermeden omdat ik mijn huidige Acer Travelmate wegdoe en intussen al compleet gewoon ben om met een Dual Core te zeilen. Ik kon maar moeilijk een gelijkaardige laptop kopen. Ik wou een nieuw vlaggenschip. Hoe dan ook, na een weekje twijfelen of ik dan toch niet die Dell azerty laptop zou kopen, keek ik eventjes op ebay. En ja hoor, mijn geluk kon niet op toen ik op een aanbieding kwam van een Dell Latitude D820 die over enkele uren zou aflopen. Ik wachtte geduldig af en op het laatste moment wendde ik mijn steven en ik had 1 object gewonnen. Nu moest ik nog een gemakkelijke manier vinden om met mijn driemaster in Marche-en-famenne te raken.
Ooit. Nog voor ik de trotse eigenaar was van een mac,... ooit schreef ik dit.
Wel nu; laat me mijn mening eens herzien, want de macmuizen nu hebben wel een scrolwieltje. En wat voor ééntje. Je kan er gewoon mee scrollen, maar ook rechts en links mee scrollen.
Op het werk scrol ik links, rechts, boven en onder. Thuis trackball ik nog steeds.
Beiden hebben z'n voordelen. De macmuis thuis ligt opgeborgen - want ik geef nog steeds de voorkeur aan 'n trackball. Handig blijven staan, geen kilometers afleggen...
Inschrijven voor dat programma 'de bedenkers' is wellicht al te laat. En bah, jezelf het etiket 'bedenker' opplakken - ik heb er zo m'n "bedenkingen" bij. Maar goed.. als iemand mijn idee wil uitvoeren en op de markt brengen? Be my guest! Graag zelfs, ik bestel er alvast een 10tal. De trackball mac muis met superscrolknop!
