Ik moest gisteren toegeven dat ik nog niet veel voor mezelf georganiseerde verjaardagsfeestjes heb meegemaakt. Dit jaar ging ik zelfs bij Mbeezt schilderen en afplakken ipv de bloemetjes buiten te zetten.
Maar door omstandigheden organiseerde ik dit jaar wel een minuscuul feestje voor de mensen van mijn werk. Het feest op zich was eigenlijk meer bedoeld om iemand anders welkom te heten, maar daar ik toevalligerwijs in ongeveer dezelfde periode jarig was, zette ik dan maar meerdere redenen op de uitnodiging.
En vandaag kreeg ik dan mijn eerste cadeautje! Van lorelei!
En tijdens het evenement, ik kan het nog steeds niet geloven, zongen we Tenacious D met Tribute, volledig en volledig acoustisch. De gitaarsolo en het pa-poe-padapadoe inbegrepen. We rock!
Iedereen lijkt het wel eens mee te maken; een herstructurering op het werk. In 'mijn' geval zijn er geen ontslagen gevallen, maar verandert iedereen in elk geval wel van bureau. En wij waren de eersten die ons koffers (dozen uiteraard) mochten pakken (vullen eigenlijk, want pakken en echt verhuizen deden de échte verhuizers.) Een gevulde kast, bleef gevuld en namen ze zo in 1 keer mee de lift in. Gelukkig is er een goederenlift, want anders hadden we nog eens zoveel meer dozen te pakken en 'ont'pakken. De helft van mijn collega's was met vakantie. Eentje vernam het nieuws nog op tijd en kon z'n dozen nog maken net voor ie vertrok, maar de andere collega wist helemaal van niks. En zij komt maandag terug. We belden haar wel al even.. zodat ze maandagmorgen naar het eerste verdiep afzakt ipv op de gelijkvloerse verdieping tevergeefs naar ... alles zoekt.
We kregen 4 gloednieuwe bureau's, maar kunnen voorlopig jammer genoeg niet meer printen. Een gedisconnecteerde printer, en verantwoordelijken die.. -wel ja, het is nu eenmaal juli- op vakantie zijn. Dus wachten we maar met printen. En als het echt echt nodig is, dan laten we het extern doen. (gekkenwerk)
De visjes en hun aquarium zijn mee verhuisd. Ze staan (zwemmen) te pronken in 'n hoek in onze nieuwe bureau. Ondanks ze nu wel -in verhouding met het lokaal- meer plaats in nemen dan tevoren, zijn we blij dat we ze mochten houden. En ondanks het nu stiller is, kijken we uit op de tuin, waar we vanuit het raam af en toe een praatje kunnen houden met de rokers. We hebben nieuwe buren nu, maar die zullen weldra ook verhuizen, en dan komen er weer nieuwe buren... en nu zeggen we 'goeiemorgen' en 'smakelijk' tegen andere mensen, en wennen we stilletjes aan aan de nieuwe werkomgeving. Nu nog de collega's-in-vakantie. Ik hoop maar dat we niks van hen vergaten en er niks verdwenen blijkt binnen 'n paar weken.
Ah, en ik heb nu een eigen telefoon (toestel en nummer). Ik deel niet langer een telefoonlijn met m'n collega . Best wel jammer, als je weet dat ze binnenkort (nog eens) verhuist (deze keer weg uit onze bureau) en nieuwe collega's zal hebben...
OP donderdag nam een collega een dagje verlof. Er was niets speciaal aan de dag, noch aan de collega. Ik bedoel hij was niet jarig, hij nam geen ontslag, hij doctoreerde niet, hij kreeg geen promotie, er was niets extraordinair. Dus was de actie om zijn klavier te kleuren een willekeurig stukje gedrag. Vaagweg gestimuleerd door zijn voorstellen van alternatieve kleurschema's voor de websites, nl. roze. We zijn de voorstellen niet beu, zeker niet, ik hou van de absurditeit, maar om de absurditeit wat realistischer te maken, maar vooral om toe te geven aan de zomerhormonen, spoten we dan maar zijn klavier roze. Of lichtpaars, maar aangezien voorafuitgelegde connotatie, denkt niemand aan paars.
En het was leuker de toesten er terug op te steken dan deze eraf te halen.
Onlangs kregen we een nieuwe xwin server en sinds gisteren is de oude volledig offline gehaald. Iedereen die nog niet volledig verhuisd was, kreeg mooi een uurtje tijd om zijn boel te verplaatsen. Goed. Fantastisch, hoewel nog niet alle software details opgelost zijn. Zo is php niet meer geinstalleerd en moet ik gedwongen mijn development naar een andere server verhuizen. En een collega kreeg als antwoord op de vraag of emacs niet kon worden geinstalleerd of er iets mis was met de installatie van .. gedit. wtf?
... en toch kreeg ik een bos bloemen. Niet dat je jarig hoeft te zijn om een bos bloemen te krijgen, maar blijkbaar is dat toch het eerste waar ik aan denk.. bij bloemen.
Vanmorgen kreeg ik een telefoontje op het werk van het onthaal, er was iemand voor mij. Ik ga naar het onthaal, en zie een man met bloemen... Ik bleef op een afstand staan kijken.. van de receptioniste, naar de man, naar de bloemen,... "Ja, voor jou, zo klonk het." En ik hoorde mezelf zeggen "maar ik ben niet jarig!" , en ik hoorde mezelf denken "wie? wat? waarom?" en "bloemen! oh, bloemen!"..
Ik moest gewoon even tekenen voor ontvangst en ze waren de mijne. Het was nogal op een druk uur - iedereen kwam toen precies toe op het werk, en hen vertelde ik ook random dat ik niet jarig was hoor, nee, dat ik niet wist waarvoor ze waren...
De man die de bloemen bracht wees me op een kaartje dat aan de bos hing. Ja natuurlijk, zo gebeurt het ook in films... Nu, voor eens, is een kaartje aan een bos bloemen functioneel, zoals het hoort!..
Ik ging eerst mijn bureau terug binnen, mijn handen vol bloemen, en las toen pas het kaartje. Een collega die me wou bedanken voor het werk dat ik gedaan had. Ik werd gewoon bedankt voor iets dat eigenlijk gewoon mijn job is.
Ik was het glimlachende meisje vandaag. En blijf dat zolang mijn bloemen bloemen zijn. Niet jarig zijn is best wel leuk.
We hebben een nieuwe XWin server. Met alle gevolgen vandien. Veel dagelijks gebruikte software staat nog niet geinstalleerd. Veel configuraties die nog niet aan de dagelijkse behoeften zijn aangepast. En ik was dan nog niet eens van plan om op de nieuwe server te werken. Maar het is nu eenmaal zo dat de data wordt gedeeld tussen de servers, en je home op de ene is letterlijk de home op de andere.
Nadeel is dan dat er verschillende versies van software op de verschillende servers staat. Zo komt het dat ik eenmaal een svn update deed op de nieuwe server en ik hiermee svn niet meer kon gebruiken op de oude. Ik was dus verhuisd.
Vandaag probeerde ik mijn oude vertrouwde setup te herstellen. Ik start een screen op .. en zit al vast. Een mailtje naar IT dat screen nog niet is geinstalleerd. IT zit tegenwoordig met een imago probleem, of het probleem van het in bedwang houden van een grote boze massa, en screen was binnen de 10 minuten geinstalleerd. Misschien hebben beide feiten niets met elkaar te maken.
Ik start dus screen op en ga verder door vim op de starten. Maar behalve een nieuwe regel doet vim niet verder. Ok, zit vim vast? Ik detach het screen en bekijk top. Niets aan de hand. Ik reattach en merk dat vim wonderwel is opgestart. Goed. Dan is mijn setup zo goed als af. Ik duw op een pijltjes toets en ik vlieg in insert mode en er verschijnt een grote A op mijn scherm. En dat is niet goed.
Geen probleem, je kan zonder pijltjes toetsen leven. Amper. Wat later blijkt ook dat mouse support niet werkt. Goed, ik ben immobiel op mijn computer, wat kan ik daaraan doen.
Ik vergelijk de opstart scripts van tcsh op de 2 machines. Op de nieuwe machine wordt de escape key hermapt. Maar dat zou niet echt voor problemen mogen zorgen. Wat later blijkt zelfs dat het hermappen ook op de eerste machine gebeurt. Goed, ook mijn .screenrc en .vimrc zijn hetzelfde. In een longshot verwijder ik de vimrc en vim start wonderwel op. Na wat trial en error blijkt dat het aanzetten van mouse support in command mode de boosdoener is. In de man pagina vind ik zelfs de reden: gvim zorgt achter de schermen voor de muis. Een mailtje naar IT en ook dat was opgelost (binnen de 5 minuten, de klachtenregen zal aan het minderen zijn geweest).
Het pijltjes probleem was na een korte pauze ook opgelost. De TERM shell variabele expliciet op xterm zetten bleek te werken. Geen idee waarom het op de ene machine wel werkt en op de andere niet.
Ieder jaar gaat de onderzoeksgroep op brainstorm. Een brainstorm die niet zozeer om het uitspuwen van ideeen gaat, maar eerder om een combinatie van bezinning (wat een hatelijke negatieve connotatie heeft dit woord toch) en het voorgaande. We stellen voor wat er gebeurde of moest gebeuren, en wat er nog gepland is voor het komende jaar. En hoewel we ook wekelijks een groepsvoorstelling krijgen, komt iedereen nu aan bod. Dit samen met de relaxte sfeer en de vooringenomen instelling (we gaan er tenslotte naartoe om dit te doen) komt er meer feedback dan anders. Er is ook tijd voor langere discussies. Het werk is soms lekker relax.
En eigenlijk zijn de woorden 'het werk' een beetje denigrerend omdat het niet zomaar of enkel maar werk is. Ik geniet van wat ik er doe en dat genieten stop niet als ik fysiek niet meer aanwezig ben in het gebouw. En hoewel het eind van iedere dag telkens komt, kijk ik er zelden naar uit. Ik besef bijna nooit dat de dag ten einde is en de volgende sluit er altijd naadloos op aan, in dezelfde gedreven gemoedstoestand. En dat allemaal zonder de aanwezigheid van sleur. En is dat niet waar ieder management van droomt?
Maar aangezien we lang terplaatse blijven, er zelfs blijven overnachten, is er genoeg tijd om de groep hechter te maken. Iets wat eigenlijk meer de bedoeling is van deze gebeurtenis.
Deze keer was de groep groter dan anders. We kregen heel wat nieuwe doctoraatsstudenten bij dit jaar en waren uiteindelijk met een goede 27 man onderweg. En dat op zich leent zich uitstekent tot het vormen van cliquejes. Maar niets van dat al. Door de uitstekende lokatie, een enorme gerenoveerde schuur ergens in de Ardennen, kon je je altijd bij ieder nieuw gevormd groepje zetten. De grote 8 persoons zetels, de enorme 12 persoons tafels, de goed geplaatste verhogingen, dit alles maakte dat groep in gesprek altijd een extra persoon kon verwelkomen, Ook de ligging van de kamers maakte dat iedereen nooit van eenzelfde richting de groep benaderde. Jammer dat de electriciteit uitviel als je je douchte.
De eerste dagen liep ik er wel wat verloren, met nooit echt een gericht doel voor ogen. Maar naar het eind van het evenement toe kende ik de omgeving en interacties reeds en begon die verlorenheid weg te ebben.
Net voor het filmfestival van Gent speelde ik het klaar om mijn DIY Tux af te werken.
Je kan hem ook zelf creeren door te googlen, wat lijm te kopen en 3uurtjes bezig te blijven met papier rond potloden te draaien, papier vast te klemmen, je vingers fascinerend los te peuteren van gedroogde lijm (zeer tijdsrovend maar oh zo noodzakelijk) en de kat van de lijm te houden. Nu staat hij naast mijn werkcomputer te pronken.
En over werk gesproken, ik probeerde de nieuwkomers ervan de overtuigen dat het maken van de tux een inwijdingsritueel is. Dat ze dat dus moeten maken om volledig lidmaatschap van ons eiland te kunnen verdienen.
Op de werkvloer hebben we een 7tal eilanden, waarvan er toch vier voor onze werkgroep zijn (vijf tegen juni, terwijl we ook nog een ander lokaal hebben waar er nog een eiland en een half aanwezig is). De mensen zitten wat gegroepeerd volgens onderzoeksgebied. En dat past net niet zo erg bij ons eiland. Want we zitten er met 6, waarvan ik en een collega geen doctoraatsstudenten zijn maar technisch personeel. Maar wat ons 6 samenbindt, is dat we allemaal informatica studenten waren, wat het maken van de tux meer betekenis geeft.
Maar ik vond dat dit gegeven onvoldoende was om ons eiland te profileren bij de bewoners zelf. Versta me niet verkeerd, ik wil ons niet cocoonen maar eerder kleurrijker maken. Daarom verdienden we een mailinglist om al onze spannende geeky verhalen en chalenges te kunnen posten. Een lijst die de naam van eiland kon dragen: binari. Hoewel het niet zozeer de lijst zelf die belangrijk is, maar de manier waarop we IT hebben kunnen overtuigen die te geven.
De volgende 'opdracht' is er ook reeds. Nl, om op het flatscreen mededelingssysteem dat overal in het gebouw hangt 'All Your Base Are Belong To Us' te spelen.
Wel ja, dat is ook logisch want Binari Is Not A Regular Island. :)
Ik miste de UGent nieuwjaarsreceptie en blijkbaar dus ook de gelegenheid om een gratis UGent pin te bemachtigen. In al mijn assertiviteit mailde ik naar de receptieverantwoordelijke die me uiteindelijk doorverwees naar de 'UGent boutique'. Maar er is weinig chic aan die winkel. Er is zelfs weinig winkel aan de ruimte.
Toen ik uiteindelijk bij het pand was aangekomen, werd ik mooi naar de 'alumni' gang, de administratiegang geleid. Ik ken de ruimte goed omdat ik er als student voor een half jaar lang en wekelijks de de taken van iemand overnam. Maar eenmaal boven leek de boutique gesloten. Ik zocht en vond iemand die best wel blij was dat ik vrijwillig en na betaling van een halve euro zo moedwillig een pin wou kopen.
Intussen hangt hij naast die andere pin.
Als informaticus liggen de strijdwapens meestal voor de hand: een goed geheugen, deftige typkunsten, fantastistische kennis, nieuwsgierigheid en inzicht. Allemaal heel algemene kenmerken die op eender wie zouden kunnen slaan. Na een tijdje gewerkt te hebben, moet ik ook toegeven dat er nog uithoudingsvermogen en vastberadenheid mag bijkomen.
Toen ik net was begonnen vloog ik er goed in. Ik wou me echt niet laten kennen door gelijk wat en op alle informatica vragen eiste ik ergens een antwoord. Zoiets is best vermoeiend. Van begin tot het eind van een dag voortdurende context veranderingen putten je schandalig snel uit. Ik snap nu pas wat mijn opgestapte collega zo erg frustreerde op de werkvloer.
Na een grote maand poogde ik om de contextveranderingen te verminderen. Het moest wel, ik had nog nooit zoveel en zolang na elkaar met een computer moeten werken. Als ik niet iedere avond met halftoegeknepen ogen en geblust verstand wou thuiskomen, zou ik iets moeten vinden om mijn capaciteiten te verhogen. En de meest simpele oplossing was om mij langer met dezelfde soort onderwerpen bezig te houden.
Dat lukte. Maar intussen zijn we een jaar later en vind ik dat het nog beter kan.
Mijn grootste frustratie zijn mijn typkunsten. Geloof het of niet, maar na 12 jaar computeren, kan ik nog steeds niet blind typen. Erger nog, ik typ niet eens met 10 vingers. Zoals veel mensen heb ik een hybride vorm van kijken waar mijn vingers zich bevinden om dan in een flits enkele woorden te typen. Waarna het proces zich herhaald. En ergens daagde het me dat het voortdurend op en neer kijken me ook met vermoeide ogen achterlaat. Hoewel ik mijn ogen niet hoef te focussen als ik ze neersla naar mijn klavier, doe dat heimelijk en onbewust wel. En na een ganse dag van flitsende focus lijken mijn ogen soms brandgaatjes.
De oplossing ligt natuurlijk voor de hand: ik leer blind typen! De enige reden waarom ik dit nooit eerder heb geleerd, is omdat ik met de misconceptie zat dat dit proces meerdere maanden in beslag zou nemen. Maar ik begon zaterdag met een cursus gtypist en zie, ik tik traag maar gestaag deze entry.
Als randopmerking moet ik toegeven dat ik nog nooit zo erg mijn ring- en wijsvinger heb gevoeld. En op een of andere manier voelt dat goed aan, alsof betere pink beheersing mij een grotere controle op mijn leven geeft.
's Morgens, nogal vroeg in de morgen, wandel ik naar de bushalte. Geen kat op straat, enkel af en toe de krantenman die me de krant aanrijkt vanuit z'n autotje. Gisterenmorgen, hetzelfde senario als steeds: ik wacht geduldig aan het buspaaltje op de bus die me naar het station brengt. Ik hang mijn sjaal wat beter rond m'n nek, trek m'n jas recht, grabbel naar mijn abonnement en wacht... kijk naar de toppen van mijn schoenen (je weet maar nooit).. en merk dat er een postertje aan het buspaaltje hangt. Ik buk me naar het papier dat tegen de grond reikt en lees... "halte afgeschaft vanaf 3 december". Het duurt enkele seconden eer ik "o, dat is vandaag!" denk.. Ik zie nog een plannetje erbij.. maar graak er geen wijs aan uit.. Oriëntatiezin op een maandagmorgen is blijkbaar niet voor Lorelei weggelegd. Maar ik begin dus maar te stappen.. naar de volgende halte. Daar staan een 3tal mensen te wachten.. maar ik merk op dat aan hun paaltje ook een papiertje hangt. Weer ter hoogte van de knieën. Ik zeg en wijs hen op de afgeschaftheid van de plek waar ze tevergeefs staan te wachten en stap lustig verder naar de volgende halte. Net als ik daar aankom.. en al de paaltjes en bankjes begin af te speuren naar een eventueel 3de slecht-nieuws-papiertje - komt de bus aan.
Toch nog op tijd de trein gehaald. Maar enkel dankzij m'n schoen-staren.. niet dankzij de lijn.. die blijkbaar het plannetje ook nog op z'n kop had gehangen...
Als er al eens een papiertje onder onze ruitenwisser wordt achtergelaten, dan is het met de melding dat we onze auto kunnen verkopen. Een enkele keer was het omdat we te dicht bij een inrit stonden geparkeerd. Maar deze keer was het om geld bij te verdienen.
Ik vraag me wel af waarom enkel maar onze auto werd geviseerd ..
De vermelde website is echt de moeite niet, vandaar de geblurde foto.
Rond 11u gingen de netwerkshares offline. Een kleine hickup van het netwerk. Toen alles terug in orde was, bleek onze webserver niet meer correct te reageren.
De symptomen waren de volgende:
Iik probeerde terug te keren op mijn stappen, maar niets dat ik terugplaatste en niets dat ik terug aflegde of resette bleek enigszins te helpen. Zelfs met een basisconfiguratie bleef het probleem bestaan. Zelfs een reboot van de machine bleek niet te helpen. Een controle van schijfruimte, swap, geheugen, toegangsrechten, etc .. leverde niets op. Alles werkte goed. Een probleem met de SQL server leek ook uitgesloten, want er werd weldegelijk nog inhoud uit de databank gehaald. En er moest niets ingestoken worden .. eh.. wacht 'ns. Alle pagina's hebben een tellertje die telkens wat gegevens in de databank probeert te steken. En wat bleek: de SQL server zat vol. Inhoud opvragen was nog mogelijk, maar inhoud toevoegen bleef in de wachtrij steken, zonder een foutmelding.
