Gezien op het Filmfestival 2008 Prijs: 5€ imdb

fem' 8.3

8.3

12.000 Pools officieren vermoord in een het woud van Katyn. Eerst wordt de schuld hiervan door de Nazis in schoenen van de Sovjet Unie geschoven en na de val van het Derde Rijk wordt de schuld op de nazis gestoken.

Een van de officieren houdt een dagboek bij. Zijn vrouw probeert hem na zijn gevangname door de Russen nog vrij te krijgen.Maar hij weigert mee te gaan en neemt zijn militaire eed voor zijn vrouw.

De rector van de universiteit, de vader van de hierboven vermelde kapitein, vertrek tegen de wil van zijn vrouw in naar een bijeenkomst voor de universiteit samenroepen door de nazi bezetters. Alle mannen die opdagen worden afgevoerd.

De vrouwen van de afgevoerde mannen proberen rond te komen en naar elkaar toe te verhuizen. Uit knipsels van de brieven uit de gevangenis, of de kampen krijgen ze met moeite informatie.

Het nadeel aan historische reconstructies met zo'n dramatisch effect is dat ze meestal een zekere context ontbreken. Ze doen een relaas over feiten die ik mij niet eens kan voorstellen. Ik ben opgegroeid waarbij men zelfs al boetes geeft op verkeerd kakkende honden, laat staan dat ik dat ik dan nog eens sympathie moet voelen voor 12.000 vermoorde offieren. Ik kan me niet niet eens zoveel mensen voorstellen. Laat staan diegenen die deze massamoord hebben begaan.

De film maakt het duidelijk hoe de twee betrokken partijen de schuld in elkaars schoenen schuiven. Een overduidelijk voorbeeld hoe de geschiedenis steeds wordt geschreven door de overwinnaar. Hoe zeker kan je dan nog zijn van gelijk welk drama?

Het is pas na een maand dat ik de film volledig heb kunnen verwerken. Niet dat ik nu al een ganse maand niet kan slapen en mijzelf kotsend een weg baan doorheen mijn gemarteld geweten. Maar eerder, nu pas kan ik al de historische bagage van me afschudden en me focussen op al derest.

Het valt me op hoe compleet men hier probeerde te zijn. Zelfs al weet je niets over de periode of plaats, zoals ik, dan nog valt het op hoe gedetailleerd alles is. Het enige storende was het feit dat alles er nieuw uit zag. Ik kan me niet voorstellen dat net gevangen genomen soldaten eenonberispelijk uniform kunnen dragen.

Wat er ook de moeite is, is hoe men de massa moord uit het beeld probeert te houden. Dit is geen Schindler's List waarbij men het er driedubbeldik oplegt hoe slecht het allemaal was. Hier is er gelukkig ook geen rood vestje dat je tot tranen moet dwingen. Fantastisch gevonden, maar emotioneel was dat een emmer die een druppel probeerde te zijn.
In de laatste 10 minuten wordt je dan uiteindelijk toch geconfronteerd met de moorden. De jonge officier wordt uit de trein gesleurd, geidentificeerd in een kille ruimte en anoniem door het hoofd geschoten.

Een film met internationale alures, maar het onderwerp ligt me simpelweg niet.